EL2

[EL2] thanks a lot

posted on 16 Jan 2013 21:52 by i-mogtow in EL2
เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรม
.
.
.
.
.
คราวนี้มาเป็นกึ่งฟิค 555 /เขร้มห์
.
ตัวละครที่โดนลากมาฟีตด้วย งวดที่ออกได้แก่ Asada kaito  ค่าา ขอบคุณมากเลยจ้า เจ้าพ่อหนุ่มโอตาคุ 
.
.
.
หมายเห็ด อันนี้คือทีมาของเหตุการณ์ : คือระหว่างที่ซากิคุณเธอกำลังซื้อกิ๊บติดผมแทนอันที่หายไปอยู่ เธอดันทำกิ๊บที่คุณแม่เคยให้เป็นของขวัญหล่นซะงั้น แล้วจู่ๆก็มีเจ้าชายขี่ม้าขาวเก็บกิ๊บคืนให้โดยขณะที่เจ้าตัวยังไม่รู้เลยว่ามันตกไปแล้วแท้ๆ  แต่พอจะหันมาขอบคุณ เขาก็หายแว๊บไปกับตา...คาดว่าน่าจะไปปั่นโดต่อแหงแซะ ซากิเลยถามคนที่ร้านจนได้รู้ว่าคนๆนั้นก็เป็นลูกค้าประจำร้านนี้เหมือนกัน เลยขออีเมลที่ทางร้านมี ไปส่งข้อความขอบคุณแล้วบอกว่าจะตอบแทนเป็นการซื้อกิ๊บให้ล่ะค่ะ! /เอวัง
.
.
.
.
.
.
.
วันอาทิตย์ เวลา 9.45 น.
.
ฉันมายืนรอหน้าร้านขายเครื่องประดับที่เราได้นัดกันไว้ก่อนสักประมาณ 15 นาทีโดยประมาณ
.
.
.
.
 
อีกไม่กี่นาทีจะสิบโมงแล้ว ถนนเริ่มมีผู้คนเดินพลุกพล่านมากขึ้นเป็นเท่าตัว มาจากที่ไหนกันก็ไม่รู้ตั้งเยอะแยะ ทั้งๆที่เมื้อกี้จำนวนคนมีแทบจะนับได้เลยด้วยซ้ำ
แหงล่ะ นี่มันย่านที่กำลังเป็นที่นิยมสุดๆของวัยรุ่นในตอนนี้นี่ แถมยังเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์อีก มันก็ไม่ค่อยจะแปลกหรอก
.
.
.
.
.
.
.
....! สักพักหนึ่งมีผู้ชายคนนึงกำลังวิ่งตรงมาหาหน้าร้าน แต่ใช่อาซาดะคุงที่เรานัดกันไว้รึเปล่า
อ๊ะ กิ๊บติดผมสีแสบตานั่นไง.... ตอนนี้ฉันค่อนข้างมั่นใจแล้วล่ะว่าคงจะเป็นเขาชัวร์ๆ
ดูเหมือนนายคนนั้นจะสาดส่องสายตามองไปรอบๆแล้วก็หยุดมองมาที่ฉัน
เขาโบกมือทักเรียก ฉันสบตาตอบ
.
เขายิ้มแล้ววิ่งกระหืดกระหอบใกล้เข้ามาตรงที่ที่ฉันยืนอยู่
..
.
.
.
วิ่งใกล้เข้ามาเรื่อยๆ...
..
ใกล้เข้ามา...
.
ใกล้...
.
.
.
.
.
.
จ...
.
จะบ้าเหรอคะ อีตาบ๊องงง!!! ฉันยืนหัวเด่อยู่นี่(โว้ย)....!!!!!
/สงบจิต
.
.
เออ.. จริงสิ จะไปโทษเขาก็ไม่ถูก ที่จริงมันเป็นความผิดฉันเองที่ไม่นัดกันให้ดีกว่านี้น่ะ   เราเพิ่งเคยเจอกันแค่ครั้งแรกครั้งเดียว แถมยังแป๊ปเดียวด้วย ใครจะมานั่งจำหน้ากันได้! ฉันลืมข้อนี้สนิทใจ เวรกรรม
.
"ฮะๆๆ อ่าวเธอเองเหรอ ฮิซาชิจัง! ไอ้ฉันก็หลงเข้าใจผิดคิดว่าเป็นคนนู้น" ไคโตะไม่พูดเปล่า พร้อมยังชี้นิ้วไปทางคนที่เจ้าตัวทักผิดเมื่อสักครู่อย่างไม่เดือดเนื้อร้อนใจอะไร
.
ฉันมองหน้าหมอนี่แบบปั้นหน้าไม่ถูก ไม่ยักกะรู้แฮะว่าไอ้คนนิสัยแบบนี้มันยังมีอยู่ในโลกด้วย สุดยอดเลย
สักครู่หนึ่งเราต่างฝ่ายต่างจ้องหน้ากันสักพัก ฉันลอบถอนหายใจเบาๆ
.
.
.
.
"อื้อ ขอโทษนะ"
.
"ขอบคุณนะคะ"
..
 
.
.
.
.
"อะไรก๊าน... ฮิซาชิจัง!! เจอหน้ากันครั้งแรกเธอก็พูดขอบคุณฉันเลยเหรอ เร็วไปหน่อยม้าง ปกติเค้าต้องพูดกันตอนท้ายๆสิ" คนตรงหน้าที่ตอนแรกทำหน้าแปลกใจไปชั่วขณะ ตอนนี้กลับหัวเราะอารมณ์ดี
.
"ก็ที่นัดกันมาก็เพราะเรื่องนี้ไม่ใช่รึไงคะ" ฉันบ่นอุบอิบ
.
.
"โฮ่ พูดตรงจริงๆเลยน้าเธอเนี่ย" ไคโตะทำหน้าแหยงๆล้อเลียน"ระวังไม่มีใครคบ พาลจะแย่เอานา"
.
.
"ของอย่างนั้นมันเป็นนิสัยแก้ไม่หายของฉันตั้งแต่เกิดแล้วค่ะ อ้อ ไม่คิดจะแก้ด้วย" คราวนี้พูดประชดมันซะเลยสิ เหมือนคำพูดฉันจะพูดไปจี้โดนใจหมอนี่ซะแล้ว หลุดหัวเราะพรืดเชียว
..
.
 
"โอเคๆ ฉันไม่ยุ่งเรื่องของเธอแล้วก็ได้~ ทีนี้มาเรื่องของเราได้รึยังฮิซาชิจัง" ไม่พูดเปล่า เด็กหนุ่มทำหน้าพยักเพยิดไปยังร้านขายเครื่องประดับที่เราทั้งคู่เป็นลูกค้าประจำ เหมือนจะเร่งให้เราเข้าไปกันได้แล้ว
.
 ฉันมองทุกอากัปกริยาท่าทางของเขาแล้วก็อดยิ้มไม่ได้เสียดื้อๆ รอบตัวเขาเหมือนออรอร่าอะไรสักอย่าง ทำอะไรก็ดูสดใสไปซะหมด น่าอิจฉาชะมัด
.
"อ่า..งั้น อาซาดะคุงนำฉันไปเลย" ไคโตะฟังคำขอ แล้วพยักหน้ายิ้มยิงฟันจนเห็นเกือบหมดทุกซี่ หลังจากนั้นเจ้าตัวก็เดินลิ่วเข้าไปในร้านซะเฉิบ
.
.
.
นี่ๆ อาซาดะคุง เดินเร็วไปแล้ว..
.
..
.
ฉันบอกให้เดินนำ ไม่ได้บอกให้เดินทิ้งฉันนะคะ
.
.
นี่..จะไหวมั้ยเนี่ยฉัน
.
.
.
.
.
จบพาร์ทแรก ส่งต่อให้ @accelerando แบบเกรียนๆ /โดนถีบ
.
.
.
.
ถ้ามีอะไรผิดพลาดไปก็กราบขออภัยจริงๆค่ะ ที่จริงฟิคเฟิคนี่เราแต่งเป็นซะที่ไหน ได้แค่นี้็บุญแล้ว 5555 อยากลองดูอะไรให้มันหลายๆแนว
.
แต่มันเร็วกว่าคอมมิกเป็นไหนๆอ่ะ
Tags: el2 8 Comments